Heel erg schokkend vandaag op de stage ineens tot het antwoord gekomen tot mijn plotselinge motivatie omslag voor digitale didactiek. Maar laten we bij het begin beginnen.

We begonnen de cursus op een nare manier. De meesten, waaronder ook ik, hadden zich eigenlijk ingeschreven voor multicultischool. Dit verhaal ga ik niet helemaal houden dat is al genoeg gedaan en voor mij was de barriere toch erg klein; ik had me alleen ingeschreven voor multiculti omdat mijn vrienden dit ook hadden gedaan. Het is echter wel begrijpelijk dat dit voor de meeste een grote barriere was.

Dan begin je aan een cursus waarvoor je je niet hebt ingeschreven van 2 tot 5 terwijl het buiten al donker wordt! Dit is erg zwaar speciaal na een te lange of te korte pauze (zie mijn eerdere blogs over dit onderwerp). Dan moet je een blog aanmaken en zeggen hoe goed je bent met ICT, je laatste SMS-je voorlezen. Het voelde op dat moment erg zinloos en dan is de trend al gezet; de cursus lijkt gewoonweg zinloos. Pas de volgende les blijkt dat het aangeven van je kwaliteiten in ICT gebruikt zijn voor het maken van de groepen. Het is echter al te laat, de cursus heeft een stempel nutteloos gekregen.

Het is ook een hoop werk dat je doet voor deze cursus. Een blog bijhouden,  na iedere les heb je 1 of 2 grote opdrachten mee naar huis en dan heb je ook nog eens een groepsproject om rekening mee te houden! En nog steeds voelt het nutteloos! Waarom? Omdat dit stempel er op de eerste cursus op is gezet toen je nog niet begreep waarom dingen gedaan werden en het alleen een hoop werk was. Dat je tot de conclusie kwam dat de docent bepaalde welke programma`s jij gebruikte terwijl jij zelf misschien wel betere programma`s weet of tenminste programma`s die jij al kent!

Gaandeweg door de cursus gebeurde er bij mij echter iets, en ik denk dat ik niet de enige ben. Er kwamen stemkastjes, de les werd interactiever, prettiger. We leerden steeds concretere zaken. Onze blogs werden gelezen door de docent, ook alle (heftige) kritieken en er werd wat mee gedaan! Er ontstond een wisselwerking tussen leerlingen en docent. Als een leerling een ingeven had mocht hij het zelfs klassikaal vertellen. Ondanks enkele strenge ingrepen werd je als leerling toch gerespecteerd!

Dit is natuurlijk een hele verbetering en iedereen zal dit gemerkt hebben en hopelijk een goede invloed hebben gehad. Ik heb echter nog een sterke motivator die veel minder leerlingen hebben. Ik merk gewoonik wat kan met de theorie. Misschien niet op een digitale manier, maar ik heb en werkblad gemaakt volgens betekenisvol leren en laatst bij het maken van een PowerPoint moest ik ook denken aan de les. Ik moest de afbeelding van het boek inscannen voor in de PowerPoint, want als ik ze gewoon in het boek laat kijken is de afstand te groot! Dat soort dingen merk ik van mezelf, de theorie van de cursus sluit aan bij wat ik wil pogen bij actieve werkvormen. Ik kan er wat mee en daarmee is het stempel dat de eerste les is gegeven doorbroken! Dat besefte ik me ineens op de stage nadat ik de PowerPoint had besproken, want ik schotelde mijn WB-er zo alle theorie voor van digitale didactiek.

Dus voor degene die het stempel nog op de cursus heben staan, weet dat de theorie goed is toe te passen in werkvormen die niet digitaal zijn, want ik weet ook dat het computerlokaal vaak bezet is, maar daar moet je je niet toe beperken. Probeer het maar eens uit, de leerstof is zo gek nog niet.