Tijd om eens een belofte te houden om het over andere zaken dan school te hebben. De aanleiding hiervoor is het nieuwe album van Frost*. Zoals de oplettende lezer al heeft kunnen lezen heet dit album Experiments in Mass Appeal. Het is het tweede studioalbum van de band. Nou zullen de meesten nog nooit van Frost* hebben gehoord, maar dit komt omdat het geen populaire radiomuziek is. Het valt onder het genre Progressive Rock, een onbekend genre waar slecht enkelen van weten. Ik heb het leren kennen dankzij Paco, het eerste wat hij me liet horen was het eerste album van Frost*, deze heette Milliontown.
Ik ben zeker geen expert over Frost* en aangezien mijn blog toch niet door erg veel mensen wordt gelezen ga ik ook geen uitgebreid onderzoek doen naar de band, maar wat ik weet zal ik voor de geïnterreseerden vertellen. Frost* is dus zoals gezegd een Progressive Rock band en is zijn genre eigenlijk best populair. Het nieuwe album werd zoveel pre-ordered dat het bedrijf dat de CD`s moest leveren de vraag niet aankon. Dat geldt toch zeker wel voor iets. Wat ook erg leuk is om te weten van Frost* is dat ze iedere maand op hun website een report uitbrengen. Dit is een klein verslag van wat de band de afgelopen maand heeft gedaan betreffende een nieuw album of betreffende optredens. Hierdoor kan je als die-hard fan (waar ik mijzelf net niet toe reken) precies bijhouden waar de band mee bezig is. Echter zijn deze reports niet een heel erg serieus verslag; alles wordt met een hoop humor gebracht.
Frost* is een band die bestaat uit vijf mannen. Ik zal je niet vervelen door iedere man apart te noemen, wel erg leuk om te weten is wie het brein is achter de band, Jem Goddfrey. Een naam die erg veel grote namen heeft geholpen met doorbreken zoals Atomic Kitten, Ronan Keatin en de boyband Blue. Hij heeft ook een nummer geschreven voor de X-factor winnaar Shayne Ward. Hier heb ik wel even onderzoek voor gedaan trouwens. Niet heel diep, gewoon van Wikipedia afgehaald, hoe slecht dat ook moge zijn!
Het nieuwe album van Frost* bracht een lichte schok bij me teweeg toen ik de eerste geluiden ervan opving. Het eerste album Milliontown was superieur in het brengen van intense bombastische stukken muziek die je keihard in je gezicht sloegen en je dwongen om te luisteren, maar deze delen werden subliem afgewisseld met stukken muziek waarbij je kon weg dromen toch niet in slaap vallen, want het bleef je wel pakken. Dit werd niet gedaan door heel erg verschillende nummers te maken, maar door heel erg verschillende stukken muziek in één nummer te plaatsen en ze toch heel knap over te laten lopen. Het nieuwe album heeft een nieuwe weg ingeslagen waarbij de subtiliteit een beetje verdwenen lijkt te zijn en een nummer je gedurende het hele nummer wegblaast. Een flinke verandering dus!
Gelukkig heeft deze verandering niet de kwaliteit van de band weggenomen. Sommige mensen zullen teleurgesteld zijn met deze verandering in stijl, maar hoe waardig ben je als band als je alleen maar doet wat de massa wil. Speciaal bij proggers, die zich toch al tot een geheel ander muziekgenre hebben begeven, zou het ook juist slecht kunnen vallen als je steeds hetzelfde blijft doen. Frost* weet de verandering echter zo goed te maken dat je steeds in tweestrijd bent. Je luistert namelijk echt naar een CD van Frost*, de feeling is er nog, maar toch klinkt het heel anders dan Milliontown.
Laten we eens wat meer naar de nummers gaan kijken. Het eerste nummer is de titelsong Experiments in Mass Appeal. Deze lijkt nog het meest op de oude Frost* om het zo te noemen, het begint met allemaal ingehouden partijtjes van gitaren en keyboard, maar totaal geen drum om later in het nummer compleet te knallen. Dit staat een beetje in contrast met het nummer Dear Dead Days dat echt een powersong is dat lekker doorknalt zonder je rust te geven. Dit soort muziek is wat je voornamelijk tegenkomt op dit nieuwe album. Om de heftige cadans dan toch een beetje te breken is er dan gelukkig nog een nummer als Saline, een eerlijk waar prachtige ballad, voor zover je een nummer van Frost* ballad kan noemen, want de heren verliezen natuurlijk niet hun typerende sound.
Als fanatieke luisteraar van Frost* heb ik natuurlijk de special edition gekocht van het album! Zo heel speciaal is deze eigenlijk niet, want de CD is exact hetzelfde. Het speciale zit in de bonus DVD waar een paar leuke dingen opstaan. De reports die zijn gemaakt tijdens het maken van het album zijn terug te vinden op de DVD en ook enkele reports van de toer die de heren hebben gemaakt. Dit is dan meer voor de echte die-hard fans en ik moet eerlijk toegeven dat ik ze nog niet heb bekeken, maar ik ben het eigenlijk nog wel van plan. Wel heb ik gekeken naar twee opnames op de DVD, the christmas recordings. Dit zijn twee nummers van het album Milliontown die zijn opgenomen met alleen een keyboard, 1 gitaar en zang. De nummers zijn dus aardig kaalgestript, maar alsnog klinken de nummers Hyperventilation en Snowman heel lekker. Het mooiste van de DVD zijn echter de nummers van het album, maar dan muzikaal! Dan pas besef je je echt hoe sterk de nummers van Frost* wel niet zijn, want zelfs zonder zang blijven de nummers ijzersterk staan! Als je zelf de extra DVD in huis hebt, wees gewaarschuwd voor de muzikale versie van Wonderland, de heren van Frost* waren waarschijnlijk niet helemaal nuchter toen ze het nummer op deze manier opnamen. Voor de rest verraad ik niets, dat zou ook zonde zijn!
Elke goede recensie heeft een eindconclusie en de mijne is vanaf het begin eigenlijk al heel erg duidelijk. Experiments in Mass Appeal is zeker een experiment geweest voor Frost*, maar toch zeker een geslaagde! Nu heb ik dus twee albums waar ik volop van kan genieten en hoop ik nu al dat het derde album er snel is en toch nog net zo vernieuwend is!
